Podsumowanie tygodnia 484

Poniedziałek 

Nie lubię poniedziałków. Już od samego rana jestem rozdrażniony, a żadne miłe sprawy nie zmieniły nastroju choć powinny, bo było ich trochę (znowu miałem dużo szczęścia). Możliwe, że wszystko zaczęło się jeszcze w nocy, bo obudziłem się w okolicach godziny pierwszej i nie mogłem już zasnąć. Nie pomagał gwizd jednej z rur centralnego ogrzewania. Co roku jest ten sam problem, gdy tylko rozpocznie się sezon grzewczy.

W ciągu dnia dzwonię do miejskich fachowców i o dziwo po południu już są. Nie powiem, żebym był zachwycony ich wizytą, no ale coś tam porobili w piwnicy i jest lepiej, a w nocy znowu panuje cisza. Tylko, czy to wystarczy?

Wtorek 

Lepiej, mimo że okoliczności gorsze. I znowu mnóstwo szczęścia. Pracę kończę wcześniej i, robiąc po drodze małe zakupy, wracam do domu, aby podgrzać gotowy obiad. I zająć się przygotowaniem do projektu - czyli odpalam laptopa i pracuję do późnego wieczora.

Środa

Wolny dzień - najpierw byłem w schronisku, a potem pojechałem do Departamentu - aby ćwiczyć rozwiązywanie zadań. Mam do zdania jeszcze trzy egzaminy - więc idę za ciosem i uczę się. Korzystam z oprogramowania i sprzętu oraz z tego, że nie ma tam nikogo (prócz ochrony), więc będę miał ciszę i spokój. Nie chce mi się tego robić, ale trzeba.

Jedno z zadań wydaje się być proste, ale nie mogę go zrobić. Próbuję może ze dwadzieścia razy i nadal lipa. Dochodzę do momentu, w którym wyniki z poszczególnych mniejszych zadań nie zgadzają się, a powinny. Trochę mnie to frustruje, ale nie odpuszczam. Po pewnym czasie zauważam, że zaczyna mi się już kręcić w głowie, więc to znak, żeby kończyć. Przed wyjściem postanawiam jeszcze na moment wrócić do pierwszych zadań - aby je utrwalić, ale niestety z marnym skutkiem (kilkadziesiąt minut wcześniej, robiłem je dobrze). Czuję do siebie złość. Za oknem już zaczyna się ściemniać, więc poddaję się. Jestem głodny i zmęczony. 

Będąc już w domu powinienem otworzyć laptopa i zrobić trochę rzeczy do projektu, ale nie mam sił - włączam Netflixa i odpoczywam podgrzewając wcześniej kupiony obiad.

Czwartek

W pracy względu luz, choć gdyby spojrzeć bardziej sprawiedliwie to odczuwam nutę zadowolenia. Mimo trudnych sytuacji, wszystko poszło tak jak chciałem.

Po pracy basen. Jak zwykle kilometr pływania, a potem kilka minut w saunie z kryształkami mentolu - czyli inhalacją dróg oddechowych.

Wieczorny gość - pies sąsiadów z naprzeciwka. Lubi mnie chyba, bo gdy spotkaliśmy się na klatce, ich pies wlazł bezpardonowo do mojego mieszkania. I już tam został. Nie na długo, bo już po kilkunastu minutach pokazał że chce wrócić do siebie - stając przy drzwiach. Zatem otworzyłem je i oddałem go właścicielom. Może następnym razem zostanie na dłużej?

Piątek 

W pracy praktykant. Chyba jest zdziwiony że mu coś tłumaczę, bo robi wielkie oczy jak do niego mówię. Staram się nie zwracać uwagi na jego niezbyt odpowiedni ubiór, albo może bardziej niechlujność w tym zakresie.

Po pracy laptop i pchanie do przodu projektu. Mimo że spędziłem do tej pory mnóstwo czasu przy nim, przede mną jeszcze sporo pracy.

Trzy psy, trzy historie

Wolny dzień postanawiam spędzić w schronisku. Z rana jadę do psiaków - po cichu liczę na spacer z Kokosem, ale jak okazuje się na miejscu - ktoś już był ciut wcześniej ode mnie i już z nim spaceruje. 

Pierwszy psiak (Freedom) miał trudne życie, a przez ostatnie pięć lat właściciel trzymał go w klatce w ogóle nie wypuszczając. W schronisku jest od niedawna i dopiero uczy się spacerować. Boi się wielu rzeczy, ale bardzo się stara. Szedł tak blisko mnie, że co chwilę trącał o nogę:

Może wtedy czuł się bezpieczniej? Gdy ktoś szedł z przeciwka, schodziłem z nim do niezbyt głębokiego rowu. Wtedy Freedom albo chował się za mną, albo podchodził tak blisko że aż stawał na moich butach. Ok.

Poniżej - gdy zobaczył, że ktoś idzie z przeciwka:

Drugi pies (Felek), to schorowany staruszek. Ma problem kardiologiczny oraz widzi tylko na jedno oko. Bardzo przyjazny, lekko zlękniony, mądry i nie natarczywy psiak:

Felek niczego się nie domaga. Ani smakołyków, ani głaskania, ani żadnej szczególnej uwagi - nic. Chętnie coś zje (ale tylko małymi porcjami), lubi być głaskany i bliskość człowieka, ale niczego nie robi na siłę. Chcesz zabrać go na spacer? Nie ma problemu. Chcesz się zatrzymać? Też ok. Skręcić w prawo czy w lewo - on zgadza się na wszystko tak, jakby ufał i nie miał już nic do stracenia, czyli brał to, co się mu daje.

Gdy wróciliśmy ze spaceru, na Felka czekał już transport celem podjechania do weterynarza na kolejny zastrzyk. Psiak zdawał się pamiętać, że oznacza to duży ból, bo nie miał ochoty na wyjazd. Pracownik schroniska ostrożnie umieścił go w klatce w aucie, a ja wpadłem na (głupi?) pomysł, aby z nim tam pojechać, ale tenże pracownik spojrzał na mnie jak na idiotę i zamknął drzwi.

Trzeci psiak (Mimi) też z problemami. Od niedawna wychodzi na spacery i ma bardzo duże lęki. Prawie zawsze na maksymalnej długości smyczy (jak najdalej od człowieka), stulone uszy i podkulony ogon. Ale w lesie Mimi troszkę się uspokoiła i zjadła mi z ręki kilka smakołyków, a podczas powrotu była już chwilami bliżej mnie, a nawet obok. Udawałem że nie zwracam na nią w ogóle uwagi - unikałem kontaktu wzrokowego a najlepiej było, gdy kucnąłem na jej poziomie. Oczywiście żadnych gwałtownych ruchów. Mimi:

Po wszystkich spacerach przywitałem się z Kokosem (ucieszył się na mój widok, chyba trochę przytył) i poszedłem do klatki Felka, który kilka chwil wcześniej wrócił od weterynarza. Jeden z wolontariuszy był przy nim i głaskał jego wciąż rozstrzęsione małe ciało. Felek siedział spokojnie, a jego wzrok był mętny i smutny, a może obojętny. Postanowiłem im nie przeszkadzać - moja obecność nic by mu nie pomogła w tej chwili. Miał opiekę, gdyby jeszcze tak miał szczęście znaleźć kochający dom...

Podsumowanie tygodnia 483

Poniedziałek 

Nowy miesiąc zaczynam ze zmianami w pracy. Od dzisiaj mogę zajmować się innymi sprawami klientów, co daje mi duże urozmaicenie obowiązków. Muszę się bardziej pilnować, bo to dla mnie nowość, dlatego gdy wypełniam dokumenty sprawdzam je dwa lub trzy razy.

Wtorek 

Dział kontroli wczoraj nie miał czasu, ale dzisiaj przy pierwszym kliencie za plecami stał jeden z kontrolujących. Sprawa była dość prosta dla mnie, więc wniosek z kontroli brzmiał "bez uwag". I jest to o tyle dobre, że na tym etapie mojej pracy, kontroli z takimi klientami będzie znacząco mniej.

Korzystając z pogody  (oraz tego, że skończyłem pracę wcześniej) jadę do schroniska. Chwilę przedtem odzywa się koleżanka i przesyła grafik, który pokazuje jakie psy jeszcze nie były na spacerze. Te, które znam już spacerowały, więc biorę nowe. Jednocześnie dwa - wabią się Lady oraz Plastuś (imiona nadawane są w schronisku) - oboje z tego samego kojca, podobnie wyglądają ale charakterami bardzo się różnią. 

Psy chętnie opuściły ze mną "mury" schroniska i nieopodal przez dłuższą chwilę załatwiały swoje potrzeby. Ale gdy skończyły, pojawił się pierwszy problem. Plastuś ciągnął smycz w jedną stronę (chciał iść dalej na spacer), a Lady w drugą (w stronę schroniska). Świetnie. Po kilkudziesięciu sekundach udało się wypracować kompromis, choć to chyba bardziej cud niż moje zachęty i smakołyki, którymi próbowałem działać i poszliśmy na spacer. 

Plastuś (ten bliżej) i Lady

Niestety spokój nie trwał długo, bo mniej więcej po 5 minutach był drugi problem. Lady zatrzymała się i ani w przód, ani w tył. Prawdziwa z niej dama - widać kto tu rządzi na spacerach. Bunt na szczęście nie trwał długo, ale postanowiłem wracać. W schronisku dowiedziałem się, że Lady pochodzi z patologicznego domu. Była bita i od niedawna wychodzi z klatki. To sporo wyjaśnia, szkoda że nikt nie powiedział tego wcześniej. 

Poprosiłem o jeszcze jednego psa i tym razem dostałem Benię. Jest ona duża i starsza, a z wyglądu trochę podobna do owczarka niemieckiego. Z chęcią wyszła na spacer, ale scenariusz był podobny - załatwienie swoich spraw, przez kilka minut jedzenie trawy i ciągnięcie do schroniska. Żadnego wrażenia nie zrobiły na niej smakołyki, w ogóle nie była zainteresowana głaskaniem - to był bunt na całego - liczył się tylko powrót.  Ok, nic na siłę. Możliwe, że na koniec dnia pozostały tylko psy trudne i mniej przyjazne, albo że reagują tak na nową osobę (mnie), a może dlatego że za kilka minut rozpoczynało się karmienie. 

W każdym razie, to była moja najkrótsza wizyta w schronisku. Ale polazłem jeszcze do Kokosa - tzn pod jego kojec, bo wchodzić do środka wolontariuszom nie wolno. Kokos wybiegł z budy i kilka razy powąchał moją rękę, zjadł kilka smaczków i wydawał się być odrobinę bardziej rozluźniony. Może następnym razem uda się zabrać go na spacer ❤️

Środa 

Zwyczajny dzień. Po pracy przygotowuję prezentacje do nowego projektu.

Czwartek 

Trudni klienci. Doprowadzają mnie do złego nastroju na cały dzień. 

Piątek 

Dla odmiany dziś mam umówionych samych fajnych klientów. A może to tylko moje piątkowe nastawienie? 

Po pracy wyjazd do dużego miasta, przejazd przez bardzo zakorkowane ulice nieopodal centrum (lubię to - hybryda jest do tego stworzona), oraz obiad w modnej restauracji (odrobinę trzeba było czekać na wolny stolik). Nietypowe połączenie smaków daje dużo pozytywnych wrażeń. Deser także, choć myślałem że będzie to zwykłe ciastko. Bardzo miła dziewczyna z obsługi. Dobrze wydane pieniądze. Wychodząc zauważam kolejkę - mój stolik za moment znów będzie zajęty.

Następnie spacer wśród ludzi - widać, że tu dużo się dzieje. Mijam sporą grupę zwiedzających, którzy mówią w innym języku, a na straganach można kupić lokalne pamiątki, ale także coś zjeść i wypić. I to mimo późnej pory chłodnego wieczoru poza sezonem turystycznym - podoba mi się to. Potem znowu drogowe korki (fajnie) i odpoczynek, bo to jeden z nielicznych wolnych weekendów. A poniżej - mój grudnik zaczyna rozkwitać: