Trzy psy, trzy historie

Wolny dzień postanawiam spędzić w schronisku. Z rana jadę do psiaków - po cichu liczę na spacer z Kokosem, ale jak okazuje się na miejscu - ktoś już był ciut wcześniej ode mnie i już z nim spaceruje. 

Pierwszy psiak (Freedom) miał trudne życie, a przez ostatnie pięć lat właściciel trzymał go w klatce w ogóle nie wypuszczając. W schronisku jest od niedawna i dopiero uczy się spacerować. Boi się wielu rzeczy, ale bardzo się stara. Szedł tak blisko mnie, że co chwilę trącał o nogę:

Może wtedy czuł się bezpieczniej? Gdy ktoś szedł z przeciwka, schodziłem z nim do niezbyt głębokiego rowu. Wtedy Freedom albo chował się za mną, albo podchodził tak blisko że aż stawał na moich butach. Ok.

Poniżej - gdy zobaczył, że ktoś idzie z przeciwka:

Drugi pies (Felek), to schorowany staruszek. Ma problem kardiologiczny oraz widzi tylko na jedno oko. Bardzo przyjazny, lekko zlękniony, mądry i nie natarczywy psiak:

Felek niczego się nie domaga. Ani smakołyków, ani głaskania, ani żadnej szczególnej uwagi - nic. Chętnie coś zje (ale tylko małymi porcjami), lubi być głaskany i bliskość człowieka, ale niczego nie robi na siłę. Chcesz zabrać go na spacer? Nie ma problemu. Chcesz się zatrzymać? Też ok. Skręcić w prawo czy w lewo - on zgadza się na wszystko tak, jakby ufał i nie miał już nic do stracenia, czyli brał to, co się mu daje.

Gdy wróciliśmy ze spaceru, na Felka czekał już transport celem podjechania do weterynarza na kolejny zastrzyk. Psiak zdawał się pamiętać, że oznacza to duży ból, bo nie miał ochoty na wyjazd. Pracownik schroniska ostrożnie umieścił go w klatce w aucie, a ja wpadłem na (głupi?) pomysł, aby z nim tam pojechać, ale tenże pracownik spojrzał na mnie jak na idiotę i zamknął drzwi.

Trzeci psiak (Mimi) też z problemami. Od niedawna wychodzi na spacery i ma bardzo duże lęki. Prawie zawsze na maksymalnej długości smyczy (jak najdalej od człowieka), stulone uszy i podkulony ogon. Ale w lesie Mimi troszkę się uspokoiła i zjadła mi z ręki kilka smakołyków, a podczas powrotu była już chwilami bliżej mnie, a nawet obok. Udawałem że nie zwracam na nią w ogóle uwagi - unikałem kontaktu wzrokowego a najlepiej było, gdy kucnąłem na jej poziomie. Oczywiście żadnych gwałtownych ruchów. Mimi:

Po wszystkich spacerach przywitałem się z Kokosem (ucieszył się na mój widok, chyba trochę przytył) i poszedłem do klatki Felka, który kilka chwil wcześniej wrócił od weterynarza. Jeden z wolontariuszy był przy nim i głaskał jego wciąż rozstrzęsione małe ciało. Felek siedział spokojnie, a jego wzrok był mętny i smutny, a może obojętny. Postanowiłem im nie przeszkadzać - moja obecność nic by mu nie pomogła w tej chwili. Miał opiekę, gdyby jeszcze tak miał szczęście znaleźć kochający dom...

Podsumowanie tygodnia 483

Poniedziałek 

Nowy miesiąc zaczynam ze zmianami w pracy. Od dzisiaj mogę zajmować się innymi sprawami klientów, co daje mi duże urozmaicenie obowiązków. Muszę się bardziej pilnować, bo to dla mnie nowość, dlatego gdy wypełniam dokumenty sprawdzam je dwa lub trzy razy.

Wtorek 

Dział kontroli wczoraj nie miał czasu, ale dzisiaj przy pierwszym kliencie za plecami stał jeden z kontrolujących. Sprawa była dość prosta dla mnie, więc wniosek z kontroli brzmiał "bez uwag". I jest to o tyle dobre, że na tym etapie mojej pracy, kontroli z takimi klientami będzie znacząco mniej.

Korzystając z pogody  (oraz tego, że skończyłem pracę wcześniej) jadę do schroniska. Chwilę przedtem odzywa się koleżanka i przesyła grafik, który pokazuje jakie psy jeszcze nie były na spacerze. Te, które znam już spacerowały, więc biorę nowe. Jednocześnie dwa - wabią się Lady oraz Plastuś (imiona nadawane są w schronisku) - oboje z tego samego kojca, podobnie wyglądają ale charakterami bardzo się różnią. 

Psy chętnie opuściły ze mną "mury" schroniska i nieopodal przez dłuższą chwilę załatwiały swoje potrzeby. Ale gdy skończyły, pojawił się pierwszy problem. Plastuś ciągnął smycz w jedną stronę (chciał iść dalej na spacer), a Lady w drugą (w stronę schroniska). Świetnie. Po kilkudziesięciu sekundach udało się wypracować kompromis, choć to chyba bardziej cud niż moje zachęty i smakołyki, którymi próbowałem działać i poszliśmy na spacer. 

Plastuś (ten bliżej) i Lady

Niestety spokój nie trwał długo, bo mniej więcej po 5 minutach był drugi problem. Lady zatrzymała się i ani w przód, ani w tył. Prawdziwa z niej dama - widać kto tu rządzi na spacerach. Bunt na szczęście nie trwał długo, ale postanowiłem wracać. W schronisku dowiedziałem się, że Lady pochodzi z patologicznego domu. Była bita i od niedawna wychodzi z klatki. To sporo wyjaśnia, szkoda że nikt nie powiedział tego wcześniej. 

Poprosiłem o jeszcze jednego psa i tym razem dostałem Benię. Jest ona duża i starsza, a z wyglądu trochę podobna do owczarka niemieckiego. Z chęcią wyszła na spacer, ale scenariusz był podobny - załatwienie swoich spraw, przez kilka minut jedzenie trawy i ciągnięcie do schroniska. Żadnego wrażenia nie zrobiły na niej smakołyki, w ogóle nie była zainteresowana głaskaniem - to był bunt na całego - liczył się tylko powrót.  Ok, nic na siłę. Możliwe, że na koniec dnia pozostały tylko psy trudne i mniej przyjazne, albo że reagują tak na nową osobę (mnie), a może dlatego że za kilka minut rozpoczynało się karmienie. 

W każdym razie, to była moja najkrótsza wizyta w schronisku. Ale polazłem jeszcze do Kokosa - tzn pod jego kojec, bo wchodzić do środka wolontariuszom nie wolno. Kokos wybiegł z budy i kilka razy powąchał moją rękę, zjadł kilka smaczków i wydawał się być odrobinę bardziej rozluźniony. Może następnym razem uda się zabrać go na spacer ❤️

Środa 

Zwyczajny dzień. Po pracy przygotowuję prezentacje do nowego projektu.

Czwartek 

Trudni klienci. Doprowadzają mnie do złego nastroju na cały dzień. 

Piątek 

Dla odmiany dziś mam umówionych samych fajnych klientów. A może to tylko moje piątkowe nastawienie? 

Po pracy wyjazd do dużego miasta, przejazd przez bardzo zakorkowane ulice nieopodal centrum (lubię to - hybryda jest do tego stworzona), oraz obiad w modnej restauracji (odrobinę trzeba było czekać na wolny stolik). Nietypowe połączenie smaków daje dużo pozytywnych wrażeń. Deser także, choć myślałem że będzie to zwykłe ciastko. Bardzo miła dziewczyna z obsługi. Dobrze wydane pieniądze. Wychodząc zauważam kolejkę - mój stolik za moment znów będzie zajęty.

Następnie spacer wśród ludzi - widać, że tu dużo się dzieje. Mijam sporą grupę zwiedzających, którzy mówią w innym języku, a na straganach można kupić lokalne pamiątki, ale także coś zjeść i wypić. I to mimo późnej pory chłodnego wieczoru poza sezonem turystycznym - podoba mi się to. Potem znowu drogowe korki (fajnie) i odpoczynek, bo to jeden z nielicznych wolnych weekendów. A poniżej - mój grudnik zaczyna rozkwitać:

Schronisko dla bezdomnych psów

Od pewnego czasu jestem wolontariuszem w schronisku w moim małym miasteczku. Ponieważ dość często piszę o tym miejscu, chciałbym dzisiaj wyjaśnić kilka kwestii dotyczących schroniska, bo w cotygodniowych wpisach nie ma na to miejsca.

Pies, który nie miał lekkiego życia 

Chodzę tam od kilku miesięcy. Raz w tygodniu na 2-3 godziny. Podczas tego czasu zabieram psy, które tego dnia nie były jeszcze na spacerze. Zatem nie ja decyduję z kim wychodzę - no chyba że tych psów które nie były na spacerze jest kilka. Wtedy staram się wziąć Kokosa. Psa, który odczuwa bardzo silny lęk, prawdopodobnie będący następstwem jego doświadczeń z poprzedniego miejsca.

Kokos jest w kojcu z dwoma innymi psami - jeden z nich, to jego dobry kompan, dzięki któremu razem wychodzą na spacery (Kokos sam nigdy nie wyszedł na spacer). Drugi pies jest jeszcze bardziej zlękniony i nigdy nie wyszedł z kojca. Przynajmniej do tej pory. Kokos też chowa się i nie daje sobie założyć smyczy. W schronisku jest tylko jeden pracownik, który potrafi to zrobić. Nie raz już nie udawało się wziąć go na spacer, bo nie było komu wydać psa. Moja koleżanka, z którą czasem tam chodzę, potrafi już to zrobić, chociaż nie zawsze.

Gdy Kokos już ma założoną obrożę, korzysta ze spacerów ale z dużym dystansem do ludzi - o tym pisałem wcześniej. Będę starał się pracować nad nim wiedząc, że to będzie bardzo długi proces. Ten drugi pies z problemami też wymagałby pomocy. Przy mojej częstotliwości wizyt i sytuacji w schronisku, raczej będzie to niewykonalne - ale nie zamykam tego tematu.

Zdjęcie poniżej pochodzi z początku moich wizyt w schronisku. Te dwa psy mają już szczęśliwe domy.

Schronisko - ciemna strona biznesu

Jeszcze kilka miesięcy temu schronisko żyło sobie jak chciało. Nikt nie patrzył im na ręce, więc standardy bytowania psów były priorytetem na samym końcu listy. Od momentu pojawienia się wolontariuszy zaczęły się tarcia z pracownikami oraz kierownikiem. Zaniedbane psy jedzące resztki/zlewki z różnych miejsc które schronisko dostawało za darmo, zimne nieocieplone kojce, brak opieki weterynaryjnej i wiele innych o których ze względu na brutalność nie będę tu pisał. Wolontariusze stopniowo starają się zmieniać los zwierząt, ale napotykają na czynny opór.

W tej chwili toczy się kilka spraw dotyczących zaniedbań oraz tragicznych wydarzeń, które tam miały miejsce. Ja jako wolontariusz mam wrażenie, że jestem średnio mile widziany, ale przychodzę dla psów, a nie dla tego żeby ktoś się cieszył. Najnowszy problem to godziny, podczas których wolontariusze mogą wychodzić z psami. Od 10.00 do 16.00 (wcześniej do 18.00).  I jak ja mam poświęcić swój czas psom, gdy kończę kilkanaście minut przed czwartą? Zresztą nie tylko ja, jest kilku wolontariuszy emerytów, ale większość z i tak małej naszej grupy to ludzie pracujący, którzy mogą dać coś od siebie ale po pracy.

Kierownik tłumaczy tę zmianę tym, że szybciej robi się ciemno. Ale jaki to argument? Mam wrażenie, że bardziej chodzi tu o ograniczenie dla nas - wolontariuszy. W ubiegłym tygodniu, gdy wprowadzono już nowe godziny byłem dosłownie piętnaście minut przed czwartą, wydano mi dwa psy z którymi wróciłem po godzinie spaceru. I ja inaczej tego nie zrobię, no chyba że zrezygnuję z pracy.

W dodatku w poniedziałki wolontariusze w ogóle nie mogą przychodzić (niby z uwagi na prace przy kojcach - ale czy nie lepiej to robić gdy psów wtedy nie ma bo są na spacerach?!), a w weekendy godziny spacerów są jeszcze krótsze, choć akurat wtedy nie ma z tym problemów bo jest więcej wolontariuszy.

W przeszłości schronisko w ogóle było zamknięte np. podczas świąt. I tak przez kilka dni, nikt nie czuwał nad zwierzętami nie mówiąc już o spacerach, które przecież służą też podstawowym czynnościom fizjologicznym. Teraz jest już lepiej pod tym względem (ku niezadowoleniu pracowników).

Inne ograniczenia 

Wg regulaminu nie wolno nam wchodzić do kojców. Tymczasem jedną z metod socjalizacji jest przebywanie w pewnej odległości od lękliwego psa - np. przebywając z nim w kojcu tak, aby przyzwyczaił się do obecności człowieka i nauczył się, że nic mu nie grozi. No ale nie wolno. Dlaczego? Bo nie. Na razie odpuszczam, ale od wiosny będę naciskał na możliwość takiej pracy z psiakami.

Za to nie ma nic w regulaminie n/t adopcji. I zdarza się, że przyjeżdża ktoś zupełnie nam obcy, wybiera psa kierując się tylko wyglądem, a po kilku dniach pies ucieka z takiego domu lub jest oddawany z powrotem. Bo okazuje się, że pies nie toleruje np. domowego kota, czy innych zwierząt. Albo że pies niszczy przedmioty wokół siebie, a nowy właściciel po prostu go wypuszcza w świat. Dla psa to kolejne kłopoty i nadchodzące traumy. Ale dla schroniska liczy się, że pies zyskał nowy dom. Z tym, że jaka jest jakość tego domu i czy to na pewno dobry wybór/miejsce dla tego konkretnego psa, to już się zupełnie nie liczy. My, wolontariusze, postulujemy, aby osoba adoptująca przyszła na co najmniej 3-4 spacery z wybranym psem, żeby się dowiedziała o nim czegoś więcej niż tylko to jakie ma umaszczenie.

Nadzieje 

W schronisku są w większości psy z trudną przeszłością. Wymagające uwagi, spokoju, umiejętnego podejścia i czasu. Te cechy nie sprzyjają temu miejscu, ale dobro ludzi jest ogromne i widzę, jak bardzo zaangażowani są ci, którzy poświęcając swój czas pracują z psami. Trochę się też zmienia wśród pracowników - ostatnio jeden z nich był na szkoleniu behawioralnym. Nie wiem jaki jest dla psów, ale za ludźmi nie przepada - trudno mi się z nim dogadać, gdy chcę wziąć psa na spacer - ale nie o tym. Schronisko zakłada monitoring (przez większość doby w schronisku nie ma żadnego pracownika) oraz montuje oświetlenie (do tej pory było tam ciemno jak w jaskini). Dla psów kupowana jest już pełnowartościowa karma, a na zimę kojce będą wyściełane grubymi kocami. To dużo i mało jednocześnie, bo wciąż w wielu aspektach schronisko nie staje na wysokości zadania. Nie chcę o nich pisać, bo nie są ani miłe, ani łatwe szczególnie dla osób wrażliwych.

Marzenia i plany

Lubię tam być. Mimo że nie jest tam ani lekko ani łatwo, przebywanie z psami daje sporo wyciszenia. Idę, biorę pod swoją opiekę psa/psy i wyruszamy starając się omijać kłopoty. Czy to Kokos, czy inny pies, radość jest zawsze taka sama, a leśne ścieżki pokonywane z nimi dają tyle samo frajdy. 

Ostatnio miałem sen, w którym spacerowałem sam po tym lesie. Zwykle tam nie chodzę, bo to drugi koniec miasta. I tak idąc sobie, ni stąd, ni zowąd przybiegł pies ze schroniska - ten kompan Kokosa. Kucnąłem, a on wtulił się w kolana i zamarł na kilka chwil... Gdybym mógł, zabrałbym jakiegoś psiaka do domu, ale gdy większość czasu mnie tam nie ma, to byłaby dla niego męka.

Ten jesienno-zimowy czas nie będzie nam sprzyjał, ale mam nadzieję że dla tych psiaków najgorszy czas jest już za nimi. Chciałbym trochę się douczyć w kwestii pracy z trudnymi psami, aby zapewnić im bardziej świadome spacery, połączone z nauką i socjalizacją. Możliwe, że kierownik i pracownicy schroniska zrozumieją, że to co robimy nie jest przeciwko nim, a dla lepszego losu zwierząt. Ja mam już wygodne i łatwo czyszczące spodnie, wygodne buty oraz latarkę czołówkę. A na wszelki wypadek także gaz pieprzowy na zwierzęta. Kupię sobie jeszcze jakieś fajne i wygodne smycze i nic już mi nie będzie straszne 😎