Wolny dzień postanawiam spędzić w schronisku. Z rana jadę do psiaków - po cichu liczę na spacer z Kokosem, ale jak okazuje się na miejscu - ktoś już był ciut wcześniej ode mnie i już z nim spaceruje.
Pierwszy psiak (Freedom) miał trudne życie, a przez ostatnie pięć lat właściciel trzymał go w klatce w ogóle nie wypuszczając. W schronisku jest od niedawna i dopiero uczy się spacerować. Boi się wielu rzeczy, ale bardzo się stara. Szedł tak blisko mnie, że co chwilę trącał o nogę:
Może wtedy czuł się bezpieczniej? Gdy ktoś szedł z przeciwka, schodziłem z nim do niezbyt głębokiego rowu. Wtedy Freedom albo chował się za mną, albo podchodził tak blisko że aż stawał na moich butach. Ok.
Poniżej - gdy zobaczył, że ktoś idzie z przeciwka:
Drugi pies (Felek), to schorowany staruszek. Ma problem kardiologiczny oraz widzi tylko na jedno oko. Bardzo przyjazny, lekko zlękniony, mądry i nie natarczywy psiak:
Felek niczego się nie domaga. Ani smakołyków, ani głaskania, ani żadnej szczególnej uwagi - nic. Chętnie coś zje (ale tylko małymi porcjami), lubi być głaskany i bliskość człowieka, ale niczego nie robi na siłę. Chcesz zabrać go na spacer? Nie ma problemu. Chcesz się zatrzymać? Też ok. Skręcić w prawo czy w lewo - on zgadza się na wszystko tak, jakby ufał i nie miał już nic do stracenia, czyli brał to, co się mu daje.
Gdy wróciliśmy ze spaceru, na Felka czekał już transport celem podjechania do weterynarza na kolejny zastrzyk. Psiak zdawał się pamiętać, że oznacza to duży ból, bo nie miał ochoty na wyjazd. Pracownik schroniska ostrożnie umieścił go w klatce w aucie, a ja wpadłem na (głupi?) pomysł, aby z nim tam pojechać, ale tenże pracownik spojrzał na mnie jak na idiotę i zamknął drzwi.
Trzeci psiak (Mimi) też z problemami. Od niedawna wychodzi na spacery i ma bardzo duże lęki. Prawie zawsze na maksymalnej długości smyczy (jak najdalej od człowieka), stulone uszy i podkulony ogon. Ale w lesie Mimi troszkę się uspokoiła i zjadła mi z ręki kilka smakołyków, a podczas powrotu była już chwilami bliżej mnie, a nawet obok. Udawałem że nie zwracam na nią w ogóle uwagi - unikałem kontaktu wzrokowego a najlepiej było, gdy kucnąłem na jej poziomie. Oczywiście żadnych gwałtownych ruchów. Mimi:
Po wszystkich spacerach przywitałem się z Kokosem (ucieszył się na mój widok, chyba trochę przytył) i poszedłem do klatki Felka, który kilka chwil wcześniej wrócił od weterynarza. Jeden z wolontariuszy był przy nim i głaskał jego wciąż rozstrzęsione małe ciało. Felek siedział spokojnie, a jego wzrok był mętny i smutny, a może obojętny. Postanowiłem im nie przeszkadzać - moja obecność nic by mu nie pomogła w tej chwili. Miał opiekę, gdyby jeszcze tak miał szczęście znaleźć kochający dom...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz